Kişisel Gelişim Mi, İllüzyon Mu?

“Kişisel gelişim” denince zihinlerde iki uç görüntü beliriyor. Bir tarafta kendini sürekli öven, aynaya bakıp “mükemmelsin” diyen bir kültür; diğer tarafta ise disiplin, farkındalık ve gerçeklikle çalışan daha sessiz bir yaklaşım. Gerçekte kişisel gelişim ikinciye daha yakındır. Çünkü insanın gelişimi, kendini pohpohlamakla değil; kendini doğru görmekle başlar.

Kişisel gelişimin ilk adımı sadece güçlü yönlere değil, zayıf taraflara da dürüstçe bakabilmek. Gerçek gelişim, bu yönlerini aynı anda görebildiği noktada başlar. Çünkü gelişim bir iyi hissetme projesi değil, bir kendini anlama projesidir. İnsan hangi alanlarda güçlü olduğunu fark eder. Aynı zamanda hangi alanlarda sınırlı olduğunu da görür. Bu farkındalık, kendini aşağılamak için değil; enerjiyi doğru yere yatırmak için gereklidir.

Popüler kültürde sıkça duyulan “insan isterse her şeyi başarabilir” cümlesi kulağa motive edici gelse de bilimsel olarak doğru değildir. İnsan biyolojik, psikolojik ve çevresel sınırlara sahip bir varlıktır. Herkes olimpiyat atleti olamaz, herkes matematik dahisi olmayabilir. Ama herkes kendi potansiyelinin içinde ciddi bir gelişim alanına sahiptir. Kişisel gelişim tam olarak bu alanı keşfetme sürecidir.

Gerçek kişisel gelişim şöyle çalışır:

Bir insan iletişimde zorlandığını fark eder. Belki konuşurken kelimeleri toparlayamaz. Belki beden dili gergindir. Belki göz teması kurmakta zorlanır. Bu farkındalık bir başarısızlık değil, bir başlangıç noktasıdır.

Sonra kişi şunu sorar: “Ben hangi kısmı geliştirebilirim?”

Belki hitabet ustası olmayacaktır ama dinleme becerisini geliştirebilir. Belki kalabalık önünde konuşmak zor olacaktır ama bire bir iletişimde güçlü olabilir. Belki doğal karizması yoktur ama beden dilini ve ifade biçimini öğrenebilir.

Gelişim tam burada gerçekleşir. İnsan her şeyi yapabilirim illüzyonundan çıkar ve hangi şeyi gerçekten geliştirebilirim sorusuna odaklanır.

Bu yüzden kişisel gelişim aslında bir tür zihinsel dürüstlüktür. Kişi kendine şu cümleleri söyleyebilmelidir:

“Burada iyiyim. / Burada zayıfım.”

İlk cümle özgüven yaratır. İkinci cümle gelişimin kapısını açar.

Gerçek kişisel gelişim insanı kusursuz yapmaz. Ama insanı daha bilinçli yapar.

-